حقایقی در خصوص بازار کار نرم افزار

چه مهارت ها و تخصص هایی را برای ورود به بازار کار یاد بگیرم؟

اگر قصد دارید وارد بازار کار دنیای نرم افزار، برنامه نویسی و شغل های مرتبط بشید و این سئوال براتون مطرح هست که چه تخصص هایی بازار کار خوبی داره پیشنهاد می کنم سری به سایت های کاریابی زیر بزنید و نیازمندی ها رو مرور کنید. این ها نیاز روز بازار رو به خوبی نشون میدن. به بیان ساده تر بهترین منبع برای درک نیازها رجوع به آگهی های استخدامی است.

بازار کار و فرصت شغلی دنیای نرم افزار

عدم تناسب عرضه و تقاضا

خروجی دانشگاه های کشور اصلاً تناسبی با نیاز بازار کار نداره و عده‌ی بسیار زیادی از فارغ التحصیلان این رشته بیکار مونده یا خواهند موند. عمده فرصت های شغلی در تهران متمرکز شده و به همین نسبت در چند کلانشهر دیگر ایران. توزیع مناسبی به لحاظ فرصت های شغلی در شهرهای کشور وجود ندارد. البته فرصت دورکاری، فریلنسینگ، برپایی یک استارتاپ و راه اندازی یک کسب و کار اینترنتی برای افرادی که در مرکز کشور یا سایر کلانشهرها نیستند میسر است، منتها باز هم به سبب دوری از مرکز کار برای آنها سخت خواهد بود.

عده زیادی از نیروهای کار شاهد عدم تناسب عرضه و تقاضا بوده و با دیدن سطح دستمزد همتایان خود، رونق نامناسب و عدم فرصت های برابر، رغبت کمتری به رشد و توسعه نشان داده و بازار با خلا نیروهای با تجربه و با مهارت مواجه می شود. به نحوی که همه تقاضا ها به سمت همان اقلیت متخصص سرازیر می شود. این همانجایی است که از نظر کارفرمایان کار هست اما نیروی کار نیست و از نظر نیروی کار، فرصت کار مناسب دیده نمی شود. همه‌ی ما جایگاه مشاغل پزشکی و دلالی را دیده و لمس کرده ایم. عواید این مشاغل افراد زیادی را راغب به فعالیت در این بخش می کند، اما به نظر من دنیای نرم افزار هنوز نتوانسته در ایران چنین جایگاهی به دست آورد.

در این مقاله توضیح داده‌ام چرا سطح دستمزدهای نیروهای نرم افزار باید بالا باشد، اما قوانین ناکارآمد، عرف اشتباه و عدم توانایی مالی مناسب باعث شده تا کارفرمایان با نیروهای نرم افزاری مطابق سایر نیروهای کاری و در چهارچوب قوانین اداره کار رفتار کنند.

البته باید به ضعف های نیروی کار هم پرداخت. در مقاله چطور استخدام شویم؟ توصیه هایی به نیروی کار شده است. اما من انگیزه های پایین نیروی کار را یک مانع اساسی در رونق این بازار می دانم. حمایت‌های اشتباه و بیش از حد خانواده در تامین مالی، عدم تناسب فرصت ها و تقاضای بازار کار از بارزترین علل معضل کار در بخش نرم افزار است.

در همین ارتباط بخوانید:

نگاهی به وضعیت توسعه‌دهنده ها در جهان و ایران
نون تو ساختمون سازیه، از رشته کامپیوتر که نمیشه پول درآورد!

فعالیت در بازار خارج از کشور

کشور هند در حوزه نرم افزار پیشرفت شگرفی داشته و یکی از دلایل مهم آن سطح دستمزد و توقع پایین تر برنامه نویسان آن کشور در تقابل با نیروهای کشورهای توسعه یافته است. به نحوی که هندی ها در سایت های فریلنسری همچون Freelancer.com و Upwork یکه تازی می کنند. مشابه همین حالت اما با کمی تحمل سختی برای ایرانی ها ممکن است. نرخ دستمزد ایرانی ها سطح پایین تری دارد و می بایست از این شانس سود جست. اما به دلیل تحریم ها مشکلاتی در تبادلات مالی وجود دارد که می توان با کمک سایت هایی مثل payment24.ir برای برخی از آنها راه حلی پیدا کرد.

اینکه شما بگویید من نمی توانم به این سبک کار کنم یا اینکه بگویید می توانم، در هر دو صورت حق با شماست! سبک کار فریلنسری یکی از پاسخ های ممکن به جبر جفرافیایی است.

در همین ارتباط بخوانید:

فیلم آموزشی کسب درآمد آنلاین بر اساس مدل آزادکاری (فریلنسینگ)

تا کنون 4 نفر در مورد "حقایقی در خصوص بازار کار نرم افزار" نظر داده اند

  1. افشار محبی

    متاسفانه من فکر می کنم در حوزه توسعه نرم افزار، حداقل در ایران، سقف پیشرفت محدود است. چند تا شرکت می شناسید که به دنبال توسعه دهنده نرم افزار خیلی با تجربه باشند. حالا چه تحت اسم برنامه نویس ارشد چه تحت اسم مدیر تیم برنامه نویسی؟ بازار بیشتر به دنبال برنامه نویس معمولی و برنامه نویس ارشد است. کلا ساختار شرکت ها طوری است که نیاز به توسعه دهنده خیلی مجرب یا خیلی توانا زیاد نیست. موقعیت های شغلی که به نوعی به رهبری یا تصمیم سازی نیازمند هستند عمدتا توسط سهامداران یا افرادی غیر از فارغ التحصیلان مهندسی نرم افزار اشغال شده اند.

    پزشکی و دلالی در همین نکته است که با توسعه نرم افزار متفاوت هستند. بین یک پزشک که بیست سال سابقه طبابت دارد و پزشکی که تازه از دانشگاه فارغ شده تفاوت های زیادی هست. اما بین دو مهندس نرم افزار که یکی تازه فارغ التحصیل شده و یک مهندس نرم افزار دیگر که بیست سال است در کار توسعه نرم افزار است اونقدر تفاوت سنگینی وجود ندارد.

    ساختار پیشرفت شغلی در پزشکی کاملا مشخص و مدون است. اما در مهندسی نرم افزار این طور نیست. ما پزشک انترن داریم که هنوز فارغ نشده. بعدش پزشک عمومی داریم. بعدش پزشک عمومی داریم که طرحش را گذرانده. بعدش کسی را داریم که رزیدنت است. بعدش دکتر متخصص داریم. بعدش کسی را داریم که در فلان دانشگاه درس می دهد. بعدش کسی را داریم که در فلان موضوع فلوشیپ داریم و الی آخر. سازمان نظام پزشکی داریم. وزرات بهداشت داریم و خیلی چیزای دیگر. آیا مهندسی نرم افزار هم این ساختار جا افتاده و منظم را دارد؟

    پاسخ
    1. حامد تکمیل نویسنده

      مدتی است قادر نیستم به دانشجویان این رشته و کسانی که به تازگی قصد ورود به این حوزه در ایران را دارند با امید و نشاط مشاوره دهم و آینده روشنی برای آنها ترسیم کنم. هر روز حقایق موجود را مرور می کنم و با خودم عهد می کنم که حقایق را بی طرفانه به دیگران منتقل کنم.

      پاسخ
        1. حامد تکمیل نویسنده

          به نظرم ادامه خوبی بر مقاله بنده هست. اما تلاش می کنم اون قسمت از نوشته خودم که در خصوص پزشکی و دلالی بود رو کمی بیشتر توضیح بدم.

          من از دید انگیزشی به نگاه یک کارجو یا دانشجوی نرم افزار پرداختم. وقتی که در جامعه به مقایسه جایگاه های شغلی می پردازه متوجه تفاوت هایی در سطح دستمزد و رفاه اجتماعی میشه. بر همین اساس تصمیم به مقایسه آینده یک برنامه نویس یا توسعه دهنده با آینده یک دکتر یا دلال یا تاجر می گیره و احتمالاً با نا امیدی مواجه میشه.

          پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *